vorige pagina

Grote Oefening Events Mijn Lofzangen Boek: Omzien naar elkaar   Liefdes-Intens  Natuur    
Krachtveld Dienstbaar Actief Geloven Het Nieuwe Pinksteren Liefde Mysterie   Gods Almacht

 

       

“ LIEFDES-INTENS “

1ste Periode: “Ora et Labora et Amor”  Betekent voor mij, heb aandacht aan de ander, werk en heb elkaar lief in de ontmoeting.

Met deze website, wil ik graag een poging doen, om mijn belangstelling en betrokkenheid te tonen in verband met religiositeit, met geloof, met spirituele belevingsmomenten, tijdens gemeenschappelijke samenkomsten in buurtkerken, kloosters, en geloofsgemeenschappen. Tijdens mijn deelnames en het bezoeken van vieringen rond het altaar in de voorbije jaren, hebben altijd het mysterie en de diepe geloofsbetekenis van de gebeden en de geloofsverhalen, een hoopvolle verlangende en verwachtende indruk op mij achtergelaten. In de zin van, dat het meedoen waarachtig en betekenisvol was. Maar er waren ook geloofsvoorstellingen, waarvan ik dacht dat kunnen we niet langer blijven volhouden, of anders interpreteren. Daarom ben ik blijven zoeken naar de ware betekenis van religieuze intensiteit. Voor de kleine gemeenschappen rondom een Kerk, Klooster of ideële gemeenschappen, opdat het aansluiting zou kunnen vinden aan de nieuwe tijd die van de 21ste eeuw.

Zo heb ik van 1995 tot 2015 Cisterciënzer kloosters bezocht, Zundert, Achelse Kluis en de laatste jaren daarvan Abdij Sion in Diepenveen. Ook in een aantal Karmelietenkloosters heb ik retraites gevolgd en serieus bekeken of een vorm van ‘geassocieerd’ zijn tot de mogelijkheid zou kunnen behoren, zoals het Karmelietenklooster in Boxmeer, en heden de Karmelieten kerk in Nijmegen, de voormalige Sint Jozefkerk, nu de; ‘Titus Brandsma Gedachtenis kerk’  aan het Keizer Karelplein. 

Afstand genomen.

Inmiddels heb ik afstand genomen van kerkelijke dogmatische stelligheden over hun geloofsleer. Maar je zult zien dat ik wel belangrijke kernwaarden van religieuze wijsheden ben blijven inzetten in mijn persoonlijke verhalen. Met de bedoeling mensen uit te nodigen mee te doen, en deze voor te dragen opdat er navolging plaats vindt.

 

In die persoonlijke verhalen zijn uitnodigingen te vinden om mee te doen, met compassie en levenswijsheid, zowel op wereldlijk als op lokaal niveau, mee doen ‘samen’ met elkaar. Door deze teksten en korte verhalen met elkaar te delen of voor te dragen, thuis, op het werk en in het publieke domein, opdat er navolging zal plaats vinden tot voortgang in omvorming en hervorming naar meer menswording, heil en zegen aan de ander, de vreemdeling, onze buren en stadsgenoten.

 

Mijn zoektocht, om te ontdekken wat religie nog voor onze moderne tijd betekenen kan, die van de 21ste eeuw, heeft me gevormd tot de mens die ik nu ben. En mede door die lange zoektocht, denk in staat te zijn om een richting te duiden, in een eeuw van razendsnelle technologische ontwikkelingen, waarin geld/kapitaal en computer intelligentie het voor het zeggen gaan en dreigen te hebben, zullen we een andere koers moeten gaan varen, vanuit de bron van het christendom, vanuit de gebeurtenissen en de verhalen van de Christelijke cultuur zelf.

Altijd ben ik op zoek gebleven naar het mysterie en de inhoudelijke geloofsbetekenis van de gebeden en de geloofsverhalen, het christus mysterie, die vanuit de voorbij eeuwen tot ons kwamen. Daarnaast ben ik altijd blijven zoeken naar, hoe kan het anders, en dienen we bepaalde zaken niet definitief achter ons te laten. Op weg naar toekomst waar een geloofwaardige religiositeit een plaats kan krijgen, die geloofwaardig is voor iedereen.  Die ‘nieuwe richting’ heb ik willen duiden in teksten en verhalen die ontstaan zijn sinds de jaren ’80 van de vorige eeuw tot heden, waarin het mij met de jaren steeds duidelijker werd hoe die nieuwe richting er uit zou kunnen gaan zien. Doordat ik geen ‘boekenschrijver’ ben maar een man van de praktische uitvoering, zijn er bundels ontstaan met losse teksten en verhalen, die voor zichzelf spreken. Zoals: “De verhalen verteller” en “Lofzangen”, en in 2019 de bundel ‘Compassie Doen – Omzien naar elkaar.

Dat is wat ik graag zou willen ontdekken, of het mogelijk zou zijn, nieuwe mensen te enthousiasmeren die de kerken vandaag de dag ‘de rug hebben toegekeerd’ en zij, de nieuwe generaties, die nog in het volle leven staan. Of het mogelijk zou zijn, dat we de ‘Almacht van God’ een beetje loslaten en ons meer op de ‘kern’ van de christelijke boodschap gaan richten, toen Christus in Johannes 13:34 zijn volgelingen voorhield: “Een nieuw gebod geef ik u, dat gij elkander liefhebt, gelijk zoals ik jullie lief heb gehad. Opdat gij ook elkander zult liefhebben”.

Compassie en omzien naar elkaar, betekent voor mij dan ook opnieuw verbinden, met elkaar verbonden blijven, elkaar leren ontmoeten en ervaren als de aanwezige ander, dat je er mag zijn met de uitnodiging, laten we samen vanuit onze directe betrokkenheid op de ander, vanuit een religieuze ‘ervaringswijsheid’, ons land en onze steden menselijker maken.

“Ora et Labora et Amor”  Betekent voor mij dan ook nu, heb aandacht naar de ander, werk en heb elkaar lief in de ontmoeting.

28 maart 2018 Nijmegen

 

2de Periode:Liefdes-intens” Betekenis: De kunst van ‘liefdebeleven’ in het publieke domein.

Verder gaan in de ervaringswerkelijkheid van een samenleving die opnieuw de betekenis van geloof heeft weten te actualiseren. Namelijk in een vorm van ‘Actief Geloven’. Die in staat is de kernwaarden; verbinden, aandacht, solidair blijven, keuzes maken tussen goed en kwaad, en christelijke ‘waarden en normen’ handen en voeten geven, kan blijven actualiseren.

Betekenis van ‘actief geloven’ nader uitgelegd. Inmiddels heeft het idee in mij postgevat, dat geloven in de oude betekenis anders zou kunnen. Geloven in de oude betekenis kan ik wellicht het best verduidelijken door het begrip Sequentia uit te leggen:

SEQUENTIA = OPEENVOLGEND  GEZANG OF MELODIE …

Nu is het zo dat het mij opvalt dat er binnen kerkelijke geloofsgemeenschappen, in belangrijke mate en op gezette tijden, veelvuldig, langdurig en zonder ophouden aan de ‘goddelijke voorzienigheid’ hulp en erbarmen wordt afgesmeekt, zie Sequentia, niet alleen zingen maar ook afsmeken. Dat vindt plaats binnen de vierende gemeenschappen, [kerken en kloosters] vanuit persoonlijke, individuele en ‘vierende’ gebedsmomenten.

In het begrip  ‘Actief Geloven’, waarover het in de ‘kop/tekst’ gaat, is er ‘juist niet’ sprake van een afsmekende, biddende en afwachtende houding. Daar gaat de ‘biddende gelovige’ over in een ‘actieve gelovige’. En een actieve gelovige is een mens die volop aanwezig is in de samenleving waarin hij of zij leeft en werkt, en tot besef komt dat God het niet alleen af kan. Dat hij of zij tot beseft komt, dat Christus; de mens al zo’n 2000 jaar uitnodigt, ‘zelf’ te gaan doen, wat het christendom via de Sequentia al eeuwenlang aan God is blijven afsmeken.

Niet alleen samen komen als een biddende en vierende gemeenschap, maar ook, als toevoeging daaraan, een actieve caritatieve gemeenschap, met het verschil, dat er niet alleen afgesmeekt wordt, maar dat er meer sprake is van een praktiserende, belovende en uitvoerende houding ten overstaan van de medemens, die onzelfzuchtig in de praxis van zijn bestaan bereid is, zijn individueel belang ondergeschikt te maken aan het algemeen belang. Met het algemeen belang wordt in deze context, het leven ‘beleven’ bedoelt door vanuit een religieuze betrokkenheid dat ‘leven’ te respecteren, te heiligen en te beschermen.

En geldt ook voor het ‘gemeenschappelijke in zijn algemeenheid’. Dat we een beloftevolle houding aannemen, waarin we naar elkaar, ‘belovende’ woorden uitspreken.  Dat we beloven naar vermogen te doen, wat het ‘evangelie in menselijkheid’ van het christendom, van ons vraagt, proberen vorm te geven waartoe het ons dagelijks uitnodigt.

Maatschappij en Samenleving als leef en werkgemeenschap:

Wij ‘allen’ kunnen door ‘geestkracht’, zichtbaar laten worden, door ons handelen en wandelen, zichtbaar, het ‘heiligende’ vermogen van geestkracht. En net zoals ons lichaam bestaat uit vele ledematen, die van elkaar afhankelijk zijn, en de een niet zonder de ander kan, kunnen mensen niet zonder elkaar, en de een mag met de ander ‘samen werken’ om tot een heel/wordende en samenwerkende omgangsrelatie te komen. 

Aan de een wordt door de Geest een woord van wijsheid gegeven; aan een ander een woord van kennis gegeven. Krachtens diezelfde Geest; wordt aan een derde, het geloof’ gegeven; en aan weer anderen schenkt diezelfde Geest de gaven om ziekten te genezen, krachten om wonderen te doen, de gave van de profetie uit te dragen. Dat zijn allemaal onderscheidingen van de geest.

Dit alles is het werk van één en dezelfde Geest, die in alle mensen op verschillende manieren haar invloed doet gelden.

Zij, de mensen, kunnen niet ‘zonder’ elkaar, zij zijn aan elkaar verwant, en vormen ‘samen’ één lichaam [gemeenschap], zij kunnen voor elkaar in liefde open staan, opdat zij zullen worden, één in de geest. Zich gezamenlijk richten door eenzelfde verlangen, te willen leven in een harmonische gemeenschap waarin iedereen welkom is. Waar Vrede-Vrijheid-Welvaart en Veiligheid, hand in hand kunnen gaan.

Anthoon Lucas Budel

Samensteller van de website ‘Liefdes-Intens’

25 augustus 2019

Nijmegen